• Breaking News

    അരവിന്ദ് കെജ്രിവാളിൻ്റെ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും കോൺഗ്രസ്സിൻ്റെ നിശബ്ദതയും

    The identity politics of Arvind Kejriwal and the silence of the Congress,www.thekeralatimes.com

    വിഷ്ണു കൊല്ലയിൽ

    "ജാതി, മതം, വംശം, ലിംഗം, ഗോത്രം എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ജനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയമായി അണിചേരുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യന്നതിനെയാണ് സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം എന്ന സംജ്ഞ വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ഓരോ വിഭാഗവും സ്വന്തം ഉയർച്ചയ്‌ക്കു സ്വയം സംഘടിക്കണം എന്നാണ്‌ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം പറയുന്നത്. ഇത് മാർസ്കിസം വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തത്തിനു കടകവിരുദ്ധമാണ്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ജനാധിപത്യതയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര സംവാദങ്ങളിൽ അവരതിനെ അങ്ങേയറ്റം എതിർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു."

    എന്നാൽ മേൽപറഞ്ഞ സംജ്ഞകൾക്കപ്പുറം ഒരു സ്വത്വരാഷ്ട്രീയസമൂഹം ജനാധിപത്യപരമായി സമകാലികഇന്ത്യയിൽ വളർന്നുവന്നിട്ട് ഏകദേശം എട്ടുവർഷമാകുന്നു. രാജ്യത്തെ കാർന്നുതിന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അഴിമതിയെന്ന അർബുദത്തിനെതിരെ, സ്വജനപക്ഷപാതത്തിനെതിരെ, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിനും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ സമ്പൂർണ്ണ വൈഭവത്തിനുമായി, വിവരാകാശ നിയമത്തിൻ്റെ ദിശാബോധം മുഖ്യധാരയിലെത്തിച്ചുകൊണ്ട് ജാതി, മതം, വംശം, ലിംഗം, ഗോത്രം എന്നിവയ്ക്കതീതമായി പൊതുജനവിഭാഗം സ്വയം സംഘടിക്കുകയും അണ്ണാ ഹസാരേയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഡൽഹിയുടെ അധികാരത്തിൻ്റെ ഇടനാഴികളെ പിടിച്ചുകുലുക്കുകയും ചെയ്തു. അടൽ ബിഹാരി വാജ്പേയിയ്ക്ക് ശേഷം 2004 മുതൽ 2014 വരെ ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിലും അന്താരാഷ്ട്ര നയതന്ത്ര ഭൂപടത്തിലും നീണ്ട പത്ത് വർഷക്കാലം പിന്നോട്ടു വലിച്ച കോൺഗ്രസ്സിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, പ്രാദേശികപാരമ്പര്യ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഊടിലും പാവിലും നെയ്തെടുത്ത ഒന്നാം യുപിഎയും രണ്ടാം യുപിഎയും സമ്മാനിച്ച അഴിമതിയും സ്വജനപക്ഷപാതവും അസ്ഥിരമായ ഭരണ നേതൃത്വവും അതിൻ്റെ അസഹനീയതയിലേയ്ക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് അത്തരമൊരു സ്വത്വസമൂഹം സമകാലികഭാരതത്തിൽ ഉടലെടുക്കുന്നത്. അതിന് ഒരു പരിധി വരെ കടിഞ്ഞാടിടാൻ ഇടത് പക്ഷം ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലിടം കണ്ടെത്താൻ അവർക്കായില്ല. മേൽ രൂപപ്പെട്ട സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിന് ജനാധിപത്യപരമായി രണ്ട് വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ സാധിച്ചു. ഒന്ന്; ആശയപരമായും അഥവാ പ്രത്യയശാസ്ത്ര- വികസനാസ്പദമായും മറ്റൊന്ന് പൊതുജനമെന്നസ്വത്വബോധത്തിനു പിന്നിലും ഉറച്ചു നിന്നു. അന്നത്തെ ആ സമരങ്ങളെ തുടർന്ന് കേന്ദ്രത്തിൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ "മോദിയെന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇഛാശക്തിയുടെ " രൂപത്തിൽ ഒന്നാമത്തെ വഴിയും മേൽപറഞ്ഞ "സ്വത്വബോധപരമായ രൂപത്തിൽ കെജ്രിവാളിൻ്റെ ആം ആദ്മി രണ്ടാമതായും" വഴി തുറന്നു. ജന്തർമന്തറിൽ നിന്ന് വഴിപിരിഞ്ഞ ആ രണ്ട് ധാരകൾ
    (മോദിയൻ രാഷ്ട്രീയവും കെജരിവാളിൻ്റെ ജനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയവും ) തമ്മിലുള്ള മത്സരവും സമന്വയവും ചേർന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സരണി തന്നെയാണ് ഡൽഹി തെരെഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തിൻ്റെ ശരി.ആ രണ്ട് ധാരകൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടിയ 2019ലെ പാർലമെൻ്റ് തെരെഞ്ഞെടുപ്പിൽ മോദിയൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്ഡൽഹി ജനതയുടെ 56.58 ശതമാനം വോട്ടായി നൽകി, എന്നാൽ അതേ ജനത സംസ്ഥാന തെരെഞ്ഞെടുപ്പായപ്പോഴേയ്ക്കും അരവിന്ദ് കെജ്രിവാളിന് 53.57% വിഹിതം നൽകി, ഏകദേശം 14 ശതമാനത്തിൻ്റെ മുൻതൂക്കത്തിൽ സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഏത് ധാരയാണ് കൂടുതൽ ശരിയെന്ന് ഊട്ടിയുറപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

    ജൻലോക്പാലും അണ്ണാഹാസാരെയും ഉഴുതെറിഞ്ഞ ഡൽഹിയിലെ രാംലീലാ മൈതാനത്തു നിന്നുയർന്നുവന്ന മെക്കാനിക്കൽ എൻജിനീയറിംഗ് IIT ബിരുദധാരിയായ അരവിന്ദ് കുമാർ കെജ്രിവാൾ എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഭാസം രാജനൈതികതയും സ്വത്വബോധവും പഠിച്ചതും നിലയുറപ്പിക്കുന്നതും വളരെ ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിലാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ കോൺഗ്രസ്സ് അഴിമതിയുടെ കൂത്തരങ്ങാക്കി മാറ്റിയ കേന്ദ്രത്തിലെ യുപിഎ സർക്കാരിനെയും ഷീലാ ദീക്ഷിത്തിൻ്റെ സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തെയും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഒരു ചൂലുമായി അധികാരത്തിലേറിയതിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ രണ്ട് വർഷങ്ങൾ. കോൺഗ്രസിന്റെ പതനവും മോദിയെന്ന ആഗോള ബ്രാൻഡിൻ്റെ വാഴ്ചയും നിറഞ്ഞ അതേ രണ്ടു വർഷങ്ങൾ.

    എന്നാൽ അഴിമതിയ്ക്കെതിരെയുള്ള കെജ്രിവാളിൻ്റെ സഹനസമരങ്ങൾക്ക് ഒന്നര ദശാബ്ദത്തോളം പഴക്കവും പരിചയവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ റവന്യൂ സർവീസിലെ മുൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ അരവിന്ദ്കുമാർ കെജ്രിവാൾ 2006ൽ ഇൻകംടാക്‌സ്‌ വകുപ്പിലെ ജോയിന്റ്‌ കമ്മീഷണർ സ്ഥാനം രാജി വെച്ചാണ് ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ, പൊതു സമൂഹങ്ങളിലെ അഴിമതിക്കെതിരായ പോരാട്ടം തുടങ്ങുന്നത്. ആദായനികുതി വകുപ്പിലെ അഴിമതിക്കെതിരെ ടെലിവിഷൻ ജേണലിസ്റ്റായ മനീഷ് സിസോദിയയുമായി ചേർന്ന് ഡൽഹി കേന്ദ്രീകരിച്ച് പരിവർത്തൻ എന്ന എൻ.ജി.ഒക്ക് രൂപം നൽകിയ അദ്ദേഹം 2006 ഡിസംബറിൽ മനീഷ് സിസോദിയ, അഭിനന്ദൻ സെഖ്രി എന്നിവരുമായി ചേർന്ന് പബ്ലിക് കോസ് റിസർച്ച് ഫൗണ്ടേഷൻ ആരംഭിച്ചു. 2006 ൽ രാജ്യമെമ്പാടും വിവരാവകാശ നിയമത്തെ കുറിച്ചു പ്രചാരണം നടത്തി. തദ്ദേശഭരണത്തിൽ കാര്യക്ഷമത ഉറപ്പുവരുത്തുക, വിവരാവകാശനിയമത്തിനായി പ്രചാരണം നടത്തുക എന്നിവയായിരുന്നു ഫൗണ്ടേഷന്റെ ദൗത്യങ്ങൾ. വിവരാവകാശ നിയമത്തിനുവേണ്ടിയും അതിന്റെ വ്യാപകമായ പ്രയോഗവൽകരണത്തിനുവേണ്ടിയും അരുണാ റോയിയോടൊപ്പം പ്രവർത്തിച്ചു. ജൻലോക്പാൽ ബിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ പാർലമെന്റിനു മേൽ ശക്തമായ സമ്മർദം ചെലുത്തിക്കൊണ്ട് അണ്ണാഹസാരെ സമരത്തിനിറങ്ങിയപ്പോൾ വലംകയ്യായി പ്രവർത്തിച്ചത് അരവിന്ദ് കെജ്രിവാളാണ്. ലോക്പാൽ ബിൽ പാസ്സാക്കുന്നതിൽ പാർലമെന്റ് പരാജയപ്പെട്ടതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് 2011 ആഗസ്ത് 16-നു നടന്ന സത്യഗ്രഹത്തെ തുടർന്ന് കെജ്‌രിവാൾ അറസ്റ്റിലായി. 2012 ജൂലൈ മാസത്തിൽ യുപിഎ സർക്കാരിലെ കളങ്കിതരായ പതിനഞ്ച്‌ കേന്ദ്രമന്ത്രിമാർക്കെതിരായി അന്വേഷണം നടത്തണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടാണ് മനീഷ്‌ സിസോദിയക്കും ഗോപാൽറായിക്കുമൊപ്പം ജന്ദർ മന്തറിൽ അനിശ്ചിതകാല നിരാഹാര സത്യഗ്രഹം നടത്തുന്നത്. തുടർന്ന് 2012 സെപ്റ്റംബറിൽ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുണ്ടാക്കുകയും 2013-ൽ ന്യൂഡൽഹി നിയമസഭാ മണ്ഡലത്തിൽ മത്സരിച്ച അരവിന്ദ് കെജ്രിവാൾ മുഖ്യമന്ത്രി ഷീല ദീക്ഷിത്തിനെ 25864 വോട്ടിന്റെ ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

    എന്നാൽ മുഖ്യമന്ത്രി കസേരയിൽ ഇരിപ്പ് ഉറയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപെ ആം ആദ്മിക്ക് ദേശീയ രാഷ്ട്രീയമോഹം ഉദിച്ചു. ഡൽഹിയ്ക്ക് പുറത്തെ ആദ്യയങ്കത്തിൽ പഞ്ചാബിൽ പ്രതിപക്ഷമാകാൻ കഴിഞ്ഞ എഎപി അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കടുത്ത പരാജയത്തിൻ്റെ രുചിയറിഞ്ഞു. ബിജെപി സ്വപ്നം കണ്ട കോൺഗ്രസ് മുക്ത ഭാരതത്തിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ വീഴ്ച അവസരമായി കണ്ട് പ്രതിപക്ഷ ശബ്ദമായി മാറാൻ ശ്രമിച്ച കെജ്രിവാൾ പരാജയപ്പെട്ടതും നാം കണ്ടു. മൂന്നാം മുന്നണിയെന്ന ചാപിള്ളയുടെ വാക്കു കേട്ട് എന്തിനും ഏതിനും മോദിയെ പഴിക്കാൻ കെജ്രിവാൾ മത്സരിച്ചു. ഫലമോ മോദി അത് കൃത്യമായി തന്റെ ജനകീയതയ്ക്കുള്ള അളവുകോലാക്കി മാറ്റി. 2019ലെ പാർലമെൻ്റ് ഇലക്ഷനിൽ പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ മമതയും അനുവർത്തിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട ശൈലിയും ഇതു തന്നെയാണ്. അന്നാ ഹസാരേയുയർത്തിയ അഴിമതിമുക്തഭരണവും ജനലോക്പാലും കൈമുതലായുള്ള മോദിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും സംഘടനാ വൈഭവവും പ്രചാരകപാരമ്പര്യവും രാജനൈതികതയും പ്രതിപക്ഷ പ്രചരണങ്ങൾക്കപ്പുറമാണെന്ന ഡൽഹിയിലെ ജനമനസ്സുകളിലെ തിരിച്ചറിവ് കെജ്രിവാളിലുമുണ്ടായിയെന്നതിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വിജയവും.

    സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും ഒരാളെ പരിധി വിട്ട് ആക്രമിച്ചാൽ ജനത്തിന്റെ മനസ്സ് ആ നേതാവിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം കണ്ടത് മോദിയിലൂടെയായിരുന്നു. ഗുജറാത്ത് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന മോദിയ്ക്ക് അമേരിക്കയിലേയ്ക്ക് വിസയനവദിക്കരുതെന്ന് ഒബാമയ്ക്ക് കത്തെഴുതിയ 65 എംപിമാരും ശിവഗിരി സന്ദർശന സമയത്ത് സെക്രട്ടറിയേറ്റ് നടയിൽ കരിങ്കൊടി പ്രതിഷേധം നടത്തിയ ഇടത്പക്ഷവും മധുരമായ പല പ്രതികാരങ്ങളും ഏറ്റ് വാങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടുള്ളതാണ് രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം. തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ പേരിൽ യുവാക്കൾ മോദിയെ കൈയേറ്റം ചെയ്യുന്ന കാലം വിദൂരമല്ലെന്ന രാഹുലിന്റെ പരാമർശം മോദി എങ്ങനെ സമർഥമായി ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ലോക്സഭയിലെ പ്രസംഗം കണ്ടാൽ മതി. മോദിയെ വിമർശിച്ച് ആളാകാൻ നോക്കിയാൽ അത് ഫലിക്കില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിടത്ത് കെജ്രിവാൾ വിജയിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. സംസ്ഥാന നിയമസഭാ ഇലക്ഷൻ്റെ പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന മമതയും CAA- NRC അലയൊലികളവസാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ആ നിശബ്ദതയിലേയ്ക്ക് ആണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു.

    2017-ലെ നഗരസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരിച്ചടിയേറ്റതോടെയാണ് ആം ആദ്മി പാർട്ടിയും കെജ്രിവാളും മോദി വിമർശകന്റെ കുപ്പായം അഴിച്ചു വച്ച്, സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വച്ച വാഗ്ദാനങ്ങളിലേക്കും പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്കും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. സൗജന്യ വൈദ്യുതിയും വെള്ളവും, സ്ത്രീകൾക്ക് യാത്ര സൗജന്യം, മൊഹല്ല ക്ലിനിക്കുകളിലൂടെ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ മികച്ച ചികിത്സ, ബൈക്ക് ആംബുലൻസ്, സ്കൂളുകളുടെ മുഖച്ഛായ മാറ്റിയത്.. അങ്ങനെ പോകുന്നു ആ പ്രവർത്തന നേട്ടങ്ങളുടെ പട്ടിക. അതിന്റെ വിളവാണ് ഇപ്പോൾ കെജ്രിവാൾ കൊയ്തെടുത്ത്.

    2015-ൽ അഴിമതിക്കെതിയുള്ള ഒരു പ്രതിഭാസമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ജനകീയനായ മുഖ്യമന്ത്രിയായി കെജ്രിവാൾ തൻ്റെ സ്വത്വത്തെ പരിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. 2015-ൽ തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയായി ആം ആദ്മിയേയും ചൂലിനേയും കണ്ട ഡൽഹിയിലെ ജനം ഇന്ന് കെജ്രിവാൾ എന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയിൽ കൂടുതൽ വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതാണ് ചരിത്രവിജയവും ഭരണത്തുടർച്ചയും നൽകുന്ന സന്ദേശവും. ജൻലോക്പാലും അണ്ണാഹാസരയുടെ സത്യാഗ്രഹവും നിർഭയ പീഡനവും തീർത്ത പഴയ സ്വത്വബോധം ഡൽഹിയിയെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് ആം ആദ്മിയുടെ വിജയവും അതിനപ്പുറം കോൺഗ്രസ്സിൻ്റെ നിശബ്ദതയും പരാജയവും വിരൾചൂണ്ടുന്നത്.

    തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുന്നതും അത് വോട്ടാക്കി മാറ്റിയതും മോദിയുടെയും ബിജെപിയുടെയും ശൈലിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇത്തവണ ഡൽഹിയിൽ ആ റോൾ കൃത്യമായി നിർവഹിയ്ക്കാൻ കെജ്രിവാളിനായി. അതിന് കാരണം അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, മേൽപറഞ്ഞ വസ്തുതകളിലൂടെയുടലെടുത്ത സ്വത്വബോധവുമാണ്. "നിങ്ങളുടെ പാർട്ടിയിൽ പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനാർഥിയുണ്ടോ? എന്ന മോദിയുടെ പഴയ ചോദ്യം കെജ്രിവാൾ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനാർത്ഥിയായി ഉയർത്തി കാട്ടാൻ ബിജെപിക്കോ കോൺഗ്രസിനോ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു വർഷം മുമ്പ് അഴിമതി രഹിത രാജ്യത്തിനായി പ്രധാനമന്ത്രി മോദിക്കും ബിജെപിക്കും വോട്ട് ചെയ്ത അതേ ജനം തന്നെ സംസ്ഥാനത്ത് കെജ്രിവാളിന് വോട്ട് ചെയ്തു. കാരണം ഡൽഹി ജനത ആഗ്രഹിച്ചത് മുഖ്യമന്ത്രിയായ കെജ്രിവാളിനെയായിരുന്നു.

    കാശ്മീരിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനെ പിന്തുണച്ച കെജ്രിവാൾ ഷഹീൻബാഗിലും പൗരത്വ നിയമഭേദഗതിയിലും കൃത്യമായ അകലം പാലിച്ച് കൊണ്ട്, അഞ്ച് വർഷം ഭരിക്കുകയും ഭരണനേട്ടങ്ങളുടെ പ്രോഗ്രസ് റിപ്പോർട്ട് ജനത്തിന് മുന്നിൽ വച്ച്, ആറ് ലക്ഷം വീടുകളിൽ പ്രോഗ്രസ് കാർഡ് എത്തിച്ച് വോട്ടുചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ജനം അത് ശിരസ്സാ വഹിച്ചു, എന്നാൽ 53.57% ആം ആദ്മിയ്ക്കും, 38.51% ബി.ജെ.പിയ്ക്കും 4.26 % കോൺഗ്രസ്സിനും 0.01% സി.പി.എമ്മിനും 0.02 % സി.പി.ഐയ്ക്കും 0.46% നോട്ടയ്ക്കും വോട്ട് വിഹിതമുള്ള ഡൽഹി ഇലക്ഷൻ ഫലത്തിന് ശേഷം പതിവുപോലെ ഒരു സീറ്റും ലഭിക്കാത്ത ഇടതുപക്ഷവും കോൺഗ്രസ്സും മാധ്യമങ്ങളും
    ബി.ജെ.പി യ്ക്കെതിരെ ദേശീയരാഷ്ട്രീയത്തിൽ കെജ്രിവാളിൽ ബദൽ കണ്ടു പിടിയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം. തങ്ങളെ കൊണ്ട് ബദലാകാൻ കഴിയാത്തിടത്ത് മൂന്നാമതൊരാൾ വരുമ്പോഴുള്ള വൈകാരിക പ്രകടനം എന്നതിലുപരി ബി.ജെ.പിയുയർത്തുന്ന ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന് ബദലാണോ കെജരിവാൾ? അല്ലെങ്കിൽ മമത? എന്നവർ അധര വ്യായാമം നടത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
    ഇവർ രണ്ടു പേരും, എന്നൊക്കെ അതിന് ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അന്നൊക്കെ പരാജയത്തിൻ്റെ രുചിയറിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. ഒന്നാമതായി പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ചട്ടക്കൂടും, അതായത് ബിജെപിയുടേയോ സിപിഎമ്മിൻ്റെയോ പോലെ ആദർശാത്മകമല്ല അഥവാ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പരവുമല്ല മേൽപറഞ്ഞ സ്വത്വബോധം, വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായ സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ ബോധവും സംഘടനയും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുമാണത്, (പ്രത്യേകിച്ച് മേൽ പറഞ്ഞ ഈ രണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും). മുത്തലാഖ് പോലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ സി.പി.ഐ എമ്മിൻ്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഇ.എം.സിൽനിന്ന് പിണറായി വിജയനോളം അഥവാ കൊടിയേരിയോളം വ്യതിയാനം വന്നുവെങ്കിലും, സംവരണ വിഷയത്തിൽ അവർ മുന്നോട്ട് പോയിയെങ്കിലും ഇവരൊക്കെ ഒരു പരിധി വരെ ഇന്നലെകളിൽ , ഇനി നാളെയും സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഉയർന്നാൽ തന്നെ മൂന്നാം മുന്നണിയുടെ ചുവപ്പ് നാടയുടെ ഏതേലും ഒരറ്റം പിടിയ്ക്കാനേ അവർക്കാവൂ. കാരണം രാഷ്ട്രീയ മുത്തശ്ശിയുടെ ചെറുമകൻ മുതൽ അഭിനവ ഗാന്ധിമാരും ഗൗഡയും കലൈജ്ഞ്റുടെ മക്കളും പവാറുമടങ്ങിയ ഒരുപാട് അധികാരമോഹികൾ ആ നാടയുടെ മധ്യത്തിലുണ്ട്. ഡൽഹിയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് കേരളമുൾപ്പടെയുള്ള ഏകദേശം സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ആം ആദ്മിയുടെ കടന്നു വരവിനുള്ള സാധ്യതയില്ലാതാക്കുന്നതും മേൽപ്പറഞ്ഞ ചുവപ്പുനാടകളാണ്. അവരെ കടന്നൊരു സംസ്ഥാന ബദലുകളും ദേശീയ ബദലുകളും രാഷ്ട്രീയ ഇഛാശക്തിയും സൃഷ്ടിക്കുകയെന്നത് കെജ്രിവാളിനോ മമതയ്ക്കോ സാധ്യമല്ലയെന്നതുതന്നെയാണ് കഴിഞ്ഞ പാർലമെൻ്റ് ഇലക്ഷനിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ ആ സ്വത്വബോധമുയർത്തിയ അഴിമതിരഹിത ഇന്ത്യയ്ക്ക് വിധേയപ്പെടാൻ പല സംസ്ഥാനങ്ങളും ദേശീയരാഷ്ട്രീവും പഠിച്ചിരിക്കുന്നു, പൊതുജനമെന്ന വിവക്ഷയ്ക്ക് പുതിയ മാനവും ഇടപെടലുകളും കൈവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തെ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തോട് കൂട്ടിക്കെട്ടാനുള്ള പ്രാദേശിക കക്ഷികളുടേയും പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളുടെയും ശ്രമവും വ്യഗ്രതയുമാണ് സമീപകാല ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിപക്ഷ പരാജയമെന്ന് അവർ ഇനിയും സ്വയംതിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിടത്താണ് കെജ്‌രിവാളിൻ്റെ വിജയവും ബദലാകാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന കോൺഗ്രസ്സിൻ്റെയും രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെയും ഇടതിൻ്റെയും പ്രാദേശിക പാർട്ടികളുടെ സംഘടനാ പരാജയവും.

    Post Bottom Ad